De kunst van het loslaten

Zachtjes vallen de zonnestralen tussen de blaadjes van de boom heen op mijn gezicht. Ik zie blaadjes naar beneden dwarrelen. Voor de tweede keer deze week zit ik in een bos, dinsdag terwijl ik aan het coachen ben, vandaag 145 kilometer verderop bij een dierbare vriendin. Ik voer intense gesprekken, dinsdag gaat het als vanzelfsprekend over het verhaal van mijn coachee, vandaag gaat het over de struggles van mijn vriendin en over die van mij.

Gek eigenlijk, met wat voor gemak die bomen dat doen. Loslaten wat niet meer nodig is. Wat belemmert. Ze denken er niet over na, ze doen het gewoon. De boom maakt zich klaar voor de herfst en de winter, om in het voorjaar weer tot bloei te kunnen komen. Het is een natuurlijk proces dat zich eindeloos herhaalt. Wat een vertrouwen…

Loslaten is ook het centrale thema in mijn gesprekken van deze week. Loslaten van oude patronen, loslaten van belemmerende gedachten en gedrag dat niet meer dient en los laten komen van emoties die gevoeld willen worden, zodat ze de aarde in kunnen stromen. Helaas is het loslaten voor ons mensen een stuk minder makkelijk dan voor die bomen. Al die patronen en al dat gedrag bieden ons zekerheid, een gevoel van controle, zelfs als het gedrag niet meer dient. Als een oude jas vol vlekken en gaten, die ergens ook nog wel lekker vertrouwd voelt. Tot ‘ie wel heel erg begint te stinken…

Makkelijk of niet, ik vind het ook een mooi proces. Ook ik word de laatste tijd regelmatig uitgedaagd om los te laten. Voor mij gaat het niet alleen om het loslaten van oude patronen en emoties, maar ook om het loslaten van de mensen die me juist zo dierbaar zijn. Niet dat ik ze uit mijn leven wil of moet laten gaan hoor, nee, verre van dat! Maar juist als mensen zo dichtbij je staan is het goed om je zo nu en dan af te gaan vragen of je geen dingen bent gaan dragen die eigenlijk niet van jou zijn. Verantwoordelijkheden. Gevoeligheden. Het is bevrijdend om deze stukken symbolisch terug te geven, zodat eenieder kan dragen wat van hem of haar is.

Maar als je dan loslaat, wat blijft er dan over? Of wat komt er dan? Wie ben je nog zonder al die opvattingen, zonder die manier van doen die je zo goed kent? Het proces van loslaten vraagt voor de mens net als voor de boom om vertrouwen. Een vertrouwen dat als je loslaat er ruimte komt voor iets nieuws, net als bij de boom die in de lente opnieuw tot bloei komt. En ook een vertrouwen dat je net als de boom nooit verdwijnt, omdat waar jij in essentie over gaat, jouw kern, niet verdwijnen kan. Elke keer ervaar ik dat er na het loslaten een bevrijdende ruimte ontstaat, waarin nieuwe mogelijkheden tot groei kunnen komen. Dat is vaak eerst spannend, maar uiteindelijk ook heel verrijkend.

Alsof het zo moest zijn trok een ander lief vriendinnetje deze week een mooie inzichtkaart voor me. Natuurlijk ging die ook over loslaten. Er stond geschreven: “Wanneer je alles hebt losgelaten, blijft er alleen nog maar liefde over. Zij is de essentie van al het zijn.” Ik denk dat het daar in het leven om draait en vind het een voorrecht om mensen in dit proces te mogen begeleiden…

Aanverwante blogs: